X
تبلیغات
بلاگ مستطاب زندگی

 

 

کره گذاشتم روی برنج. یک پتو انداختم روی پسر که روی تخت خوابیده یکی روی  پدر که روی کاناپه خوابش برده.  چراغ‌ها را خاموش کردم و نشستم کنار نور دوست داشتنی خودم. دزد خودم شدم!

چارتار گذاشتم با صدای کم. چه خوب شد که آن استاد موسیقی گفتم ساز به دستت نیامد شنونده خوبی باش. بعد اگر هنوز مانده بودم لای نتهایم با این مچ دست راستم که خارج می‌زند چه می‌کردم!

چند وقت است ننوشتم؟ که مال خودم نبوده‌ام؟

چه فرقی می‌کند. می‌خواستم بنویسم خانه تکانی یک خانه خیلی قدیمی با یک بچه خیلی جدید کار سختی است دیگر. که چند برابر همیشه وقت گرفته و کلافه‌ام کرده است دیگر. که تا آن اتاق را مرتب کرده‌ام و رفته‌ام سراغ جاهای دیگر میرباقری مختار فرستاده توی کمد و حالم را گرفته است دیگر. که کارهای خانه هیچ‌وقت تمام نمی‌شود دیگر.

که بی‌خیال نوشتن آن چند مطلبی که قولش را داده بودم شده‌ام.

آن‌شب شاید آن ده درصد باقی مانده را گذاشتم کنار و رفتیم شهرکتاب. نبود. کتابی که دلم بخواهد توی عید بخوانم و طعمش را دوست داشته باشم. شما اگر سراغ دارید لطف کنید و به من هم بگویید.

خانه تکاندنش تمام شده تقریبا. از کتابخانه اما که بگذریم دلم چی؟ سرم چی؟

کاش می‌شد سرم را بر می‌داشتم همه کاره اکتیو را رویش اسپری می‌کردم و دستمال می‌کشیدم. قلبم را اما دست می‌کردم در می‌آوردم می‌گرفتم زیر آب سرد خوب همه جایش را می‌شستم و رگ‌هایش را آب می‌کشیدم و می‌گذاشتم توی سینه‌ام.

می‌شدم آدمی که از طواف برگشته و نمازش را خوانده و نشسته روی سنگ‌های مرمر به تماشا. می‌شدم آدمی که بعد از دعای عرفه توی صحن جمهوری تنها مانده. می‌شدم آدم بند بند شده جوشن کبیر. می‌شدم خودم. آن‌که دوست دارم باشم نه اینی که هستم.

بروم یک پارچه بخرم که آبی باشد و تویش هزار پرنده پر پر بزنند.

بروم یک آدم دیگری بشوم.

 

پ.ن. بروید این‌جا را بخوانید! اسفندماهی نشسته دارد روزهای ننوشته‌مان را می‌نویسد و قاب می‌کند! دارد اعجاز می‌کند!

پ.ن. این‌که عکس می‌گذارم و هرکی اجازه نمی‌دهد جز چند روز این‌جا بماند خوشحالم نمی‌کند. یک مدتی بروم ننویسم شاید. بعد فکر بهتری فرود آمدم توی سرم برای این‌جا شاید.

پ.ن. یک عیدی به من میدهید؟ حلالم کنید. آزاد شوند هزار پرنده اسیر در من.

 

+ دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392ساعت 23:12 فاطمه جناب اصفهانی |

 

 دارد باران می‌بارد. آن‌قدر آرام و کوتاه که انگار ابر با کولر آبسال روی پشت‌بام حرف درگوشی داشته‌اند.

و من دیوانه‌ام که بعد از این روز خیلی شلوغ و خسته کننده چشم‌هایم را باز نگه داشته‌ام.

اما اگر همین‌ها را هم ننویسم امروز جز چند دقیقه‌ای برای خودم نبوده‌ام.

حالا وسط یک خانه شلوغ نشسته‌ام و می‌دانم چند روز آینده‌ام هم آن‌قدر شلوغم که کاری از دستم برنمی‌آید.

از آن خانه‌های به‌هم ریخته شب عید که اتفاقاً با یکی دوتا پروژه هنری غافلگیرش کرده باشم.

یعنی همان‌قدر که کار برای انجام دادن روی یک A4 نوشته‌ام و زده‌ام روی یخچال همان‌قدر هم ریزه‌کاری دارد این چند پروژه نیمه کاره‌ای که قبل عید دست گرفته‌ام.

حالا که وقت انجام هیچ کدامش را ندارم سعی می‌کنم این فکرها را از سرم بپرانم و مثلاً بخواهم خودم را متقاعد کنم که شب اسفند چه فرقی با فروردین دارد و این زمان‌بندی نمادین چرا باید این‌همه ما را اسیر خودش کرده باشد؟! اما ته دلم می‌دانم تا دانه دانه آویزهای کریستال لوستر هم پاک نشود و خاک آخرین پله پشت‌بام جارو نشود آرام نمی‌نشینم.

و انگار همین دیروز بود که کارهایمان تمام شد و کلاه قرمزی شب قبل از عید پیدایش شد و من داشتم تخم مرغ‌های هفت‌سینم را عمو نوروز و خاله نوبهار می‌کردم.

کسی را می‌شناختم که روی پلاک دستبندش نوشته بود این نیز بگذرد.

 

 

امروز مجبور شدم برای انجام کاری یوسف را پیش خواهر عزیز بگذارم. بعد هرچند دقیق‌های که می‌گذشت گوشی را از کیفم در می‌آوردم و مطمئن می‌شدم هیچ تماسی از طرف خواهر ندارم. شاید پنجاه‌بار به صفحه تخت موبایلم نگاه کردم و خبری از هیچ تماسی نبود. من فقط تصور می‌کردم صدای موبایلم را شنیده‌ام.

الان که این‌ها را می‌نویسم ساعت‌ها است که پسر از چند قدمی‌ام هم دور نشده اما صدای زنگ موبایل را هنوز می‌شنوم. چه‌طور می‌شود که این‌طور می‌شود؟! مغزم باید خواب رفته باشد انگار!

 

 

پ.ن. اول دلم برای تماشای یک فیلم خوب تنگ می‌شود اما همین‌که یکی‌اش را می‌بینم و داستانش رهایم نمی‌کند کلافه میشوم. اوضاع خانه به کنار با این شلوغی درون دارم به داشتن یک سامانتا فکر می‌کنم!

پ.ن. تو برگشتی. خیالم راحت است که با یک اتوبان امام علی به هم می‌رسیم. و همین مرا می‌ترساند که دوباره وقت رفتنت شده باشد و این کتابی که برایت گرفته‌ام لای بقیه کتاب‌ها بماند و یک چای باهم نخورده باشیم. عکس‌های یادگاری زیادی هست که هنوز باهم نینداخته‌ایم بانوجان!

 

 

+ جمعه نهم اسفند 1392ساعت 2:49 فاطمه جناب اصفهانی |

 

داشت حس‌هایم یادم می‌رفت. یادم می‌رفت بی‌دغدغه خندیدن و نگران کمتر چیزی بودن چه شکلی بود.

این‌که جایی باشی فقط برای این‌که در آن زمان خاص جای دیگری نباشی.

و بیشتر شبیه این بود که پناهمان داده بودند. در خانه قشنگشان که به اندازه مهربانی‌شان بزرگ بود.

رفتیم سفر. برای یک شب تا شب فردایش. جز جاده چیز دیگری نبود که ثابت کند سفر رفته‌ایم. اما بود. و روحمان چه‌قدر به سفر احتیاج داشت.

صبح که بیدار شدم فکر کردم اگر دوتا سفر دیگر بروم می‌شوم همان آدم سابق!

سلول‌هایم درد گرفته بود.

 رشته‌های عصبی‌ام داشتند پیام‌ها را اشتباه به مغزم می‌رساندند.

مثل آدم‌هایی که چندتا شیمی درمانی می‌کنند حال سلول‌های بدنشان جا می‌آید و برمی‌گردند کارشان را از سر بگیرند

حالم جا آمد.

اصلاً مادری مرا یاد فیلم جاذبه  (Gravity)می‌اندازد. گاهی احساس می‌کنی فضا از بودن آدم‌هایی که تو را درک کنند و حرفت را بفهمند تهی می‌شود. و آن‌هایی هم که موقعیت مشابه تو را دارند جایی در همان فضا گم می‌شوند و وقتی به هم می‌رسید که کپسول هردوتان از اکسیژن خالی شده. و این در حالی‌است که ترکش قضاوت‌های دیگران و مسئولیت‌هایی که به عهده توست می‌تواند منهدمت کند.

در چنین موقعیتی فرزند حکم کپسول اکسیژل را دارد. همچنان که می‌تواند نجات‌بخش باشد این توان را دارد که از پا درت آورد.

و آن‌وقت است که جاذبه نیاز است!

سفر برای من حکم جاذبه را دارد. می‌تواند برم گرداند به سرزمین‌هایی که می‌شناخته‌ام و به خودم.

و این چنین است که قم برایم حکم رُم را داشت. بلکه هم بهتر!

پ.ن. مواجه آدمی با برخی آوازها و موسیقی‌ها از نوع دچار شدن است. رابطه من با برخی قطعه‌های آلبوم‌های حریق خزان، پالت و چارتار از همین جنس است.

پ.ن. بیسکوییت شکلاتی کم کالری می‌خواهید دست به‌کار شوید. شکلات تلخ را به روش بن ماری آب کنید و یک لایه کلفت بریزید روی بیسکوییت ساقه طلایی و نوش جان کنید.

 

  

 

+ یکشنبه چهارم اسفند 1392ساعت 21:16 فاطمه جناب اصفهانی |

 

از صبح که بیدار شده‌ایم و کتری گذاشته‌ام و شیشه درست کرده‌ام و پسر شیر خورده و من صبحانه این یاکریم توی نخ من است. انگار تشنه‌اش نیست که بخواهد برود سر حوض کوچک پاسیو آب بخورد و از تماشای من بیشتر لذت می‌برد. مگر این باران بفرستدش خانه‌اش!

اصلاً حوالی اسفند که می‌شود همسایه‌ها به‌هم محرم می‌شوند. قالی‌ها از کف اتاق‌ها می‌روند روی دیوار پشت بام و خانه لباس شیشه‌ای‌اش را می‌پوشد.

بعد اگر یک نگاهی به بیرون بندازی می‌بینی اِ! از این تور گیپور قدیمی‌ها! آفرین به خانه‌داری و چیزنگه‌داری صاحبش!

از این پتو پلنگی‌ها! نگاه کن! مثل قالی عزیزجون خدابیامرز است! یا نه از این ماشینی جدید هاست که تلویزیون هیِ هِی تبلیغ می‌کند تا بچه‌مان چاق و تپلی باشد و مدام برای هم عشوه بیاییم. این‌ها چرا این‌قدر زود شیشه‌هایشان را شستند. خب مانده تا ابرها نبارند، لَک می‌شود شیشه‌ها که!

یا دیفن باخیایشان چه بزرگ شده ماشاالله! مال ما شش ماه یک‌بار به زور برگ می‌دهد!

و فقط همین نیست که. کافی است سری به کوچه خیابان بزنی.

و من از همان روزهای کلاس نظریه‌های فرهنگی دکتر رضایی دلم می‌خواست می‌رفتم و می‌دیدم مردم چه چیزهایی را دور می‌ریزند و از کدام خاطراتشان وداع می‌کنند و لاجرم چه چیزهایی را جایگزین آن‌ها می‌کنند.

مهمان این روزهای سطل‌های مکانیزه و کنارش دیدنی است خلاصه.

مبل‌ها و کاناپه‌های فنر در رفته و روکش پاره شده؛ صندلی‌های سه‌پایه شده؛ کابینت‌های زهوار در رفته یا تعویض شده؛ چمدان‌های قدیمی بی‌قفل و دسته؛ کیف و کفش‌های مستعمل؛ میزهای بلند تلویزیون‌های چاق؛ آب‌کش پاره و ظرف‌های شکسته و لب‌پَر؛ موکت‌های کهنه و گاهی بوفه‌های از مد افتاده؛ میز تحریر و تخت یک‌نفره و ... .

این‌طوری است که هر شب این سطل‌های مکانیزه قصه‌های پر غصه زیادی می‌شوند. و همه این‌ها به‌خاطر اسفند است.

و من هِی دارم سعی می‌کنم بی‌خیال اسفند شوم به این زودی و نمی‌شود.

هر صبح با خودم می‌گویم هوا که خوب شود شوفاژها را می‌بندیم و هر روز یک کار می‌کنم. یک روز شیشه‌ها و پرده‌های هال. یک روز خواب و ... و آشپزخانه را می‌گذارم برای روزهای آخر البته.

دلم نمی‌خواهد امسال تمام شود.

دلم نمی‌آید دوی نود و دو را با سه‌ی نود و سه عوض کنم و بپرم بالا.

از آن‌چه پیش‌رویم است بیش از همیشه بی‌تصویرم.

و بیشتر از همه از خودم.

اصلاً بروم سراغ این‌همه عکسی که یک روز انداخته‌ایم به امید ظهورش. یا اگر وقت کردم بروم برای خودم بخوانم و بنویسم و بی‌خیال اسفند شوم! یا چرخ را راه بیندازم و این‌همه پارچه‌ای را که وعده عید دادمشان بدوزم!

آهای اسفند! از پشت پنجره‌ام برو کنار!

 

 پ.ن. به‌خاطر پاسخ ندادن بعضی کامنت‌ها (در صفحه یا ایمیل صاحبانشان) متاسفم. این چند خط را هم به مدد لطف دوستان آقا شیره و آقا لاک پشته و همه حیوانات اهلی موزیکال بالای تخت پسر می‌نویسم.

پ.ن. بعد من حاضرم خودم چندبار مریض بشوم و آمپول بزنم و ... اما این بچه واکسن نزند! اصلاً این خانه‌های بهداشت باید به مادرها یک جایزه‌ای چیزی بدهند و راضی‌شان کنند به آمدن! بچه بی‌دندان شکلات و آبنبات چه می‌فهمد!

پ.ن. و کاش در کشور ما هم روزی بود که اجناس غیرلازممان را به جای‌اینکه در انباری و زیرزمین بگذاریم تا به مرور زمان از بین بروند یا سر کوچه بگذاریمشان و ته دلمان هم بسوزد برایشان می‌فروختیم. یک دهم قیمت و شاید کمتر. بعد من روی ظرف‌هایی که دیگر نیازی به‌آنها نداشتم یک شناسنامه می‌گذاشتم که ما کِی آن‌را تهیه کرده‌ایم و چه خاطره‌ها با آن داریم!

پ.ن. دلم برای آدم‌های توی قاب عکس تنگ می‌شود گاهی.

 

 

+ دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1392ساعت 14:59 فاطمه جناب اصفهانی |
 

خنده‌دار است!

دیروز که یوسف را پیش مامان گذاشتم و رفتم از طرف مریم برای خودم هدیه بخرم حس کردم مدت‌هاست از مردم می‌ترسم! اصلاً جز چند شب پیش مهمانی، بیشتر از سی‌تا آدم یک‌جا ندیده بودم.

وقتی مقابل مترو پیاده شدم یادم افتاد که کارتم اعتبارش تمام شده. شارژش کردم و رفتم با ده‌ها آدمی که از پله‌برقی‌ها پایین می‌رفتند سوار شوم. بماند که خط را اشتباه سوار شدم و دوباره مجبور شدم خط عوض کنم و کلی حرص بخورم که مثلاً می‌خواستم زودتر برگردم!

مترو به‌نظرم شلوغ می‌آمد. دست‌فروش‌ها دیگر قانونی را رعایت نمی‌کردند. و آن یکی که خوشبو کننده می‌فروخت اجازه می‌داد مشتری‌هایش همه را امتحان کنند. ایستگاه را که با مردم بالا آمدم حس کردم دارم گم می‌شوم.

حس وقت‌هایی که برای اولین‌بار به کشور دیگری سفر کرده‌ام. نه قیافه‌هایشان برایم آشناست نه زبانشان.

گم نشدم. اصلاً بازار تجریش یک خاصیتی دارد که هرکس را به سمت آن‌چه نیاز دارد می‌کشاند و راضی برمی‌گرداند.

وقت برگشت دلم می‌خواست زودتر برسم.

تحمل مردم، خیابان، صداها و حتی آفتاب داشت برایم سخت میشد. فقط به این فکر می‌کردم که یوسف خیلی بزرگ شده و وزن گرفته و مامان هم دستش درد می‌کند و اگر امروز میانه‌اش با آقا شیره بهم خورده باشد و یا به‌خاطر جای جدید دلش نخواسته باشد بخوابد چه؟

 

این‌طوری است دیگر.

آن‌جا هم نوشتم. حس می‌کنم همه زندگی‌ام را برای همیشه با کسی شریک شده‌ام. بی‌گلایه!

 

 

پ.ن. به خاطر همه تبریک ها و دعاهای قشگ شما ممنونم! سپاس و سپاس!

پ.ن. چه‌قدر این مادرانه‌ها دارد توی سرم می‌چرخد و می چرخد و کلافه‌ام می‌کند. هنوز تصمیم نگرفتم تمام بنویسمشان. حوصله قضاوت شدن ندارم شاید. شاید.

پ.ن. این کامکوات‌ها را ریخته‌ام در ظرف حسنا. بعد آن‌قدر قشنگ شده که دلم نمی‌آید یکیش را هم بردارم بخورم.

پ.ن. یک لیوان آب زرشکی بزرگ چای دارچین شفا می‌دهد.

پ.ن. می‌شنوم صدای پارچه‌ها را. دارند برمی‌گردند!

پ.ن. اجازه می‌فرمائید گاهی خواب شما را ببینم محمد صالح علاء عزیز نشر پوینده هرچند داستان تکراری دارد اما آن‌قدر خواندنش لذت‌بخش است که انگار کنی صبحانه مفصل بیروت! ممنون حسام جان!

 

 

+ دوشنبه بیست و یکم بهمن 1392ساعت 15:27 فاطمه جناب اصفهانی |

 

امروز تولد من است.

و تا چند ساعت دیگر به دنیا می‌آیم و پایم را می‌گذارم در سرزمین 30 سالگی و روزهای دیگری را شروع می‌کنم. روزهایی که تجربه تیره-روشن 360 ماه زندگی را به دنبال دارند.

حالا قرار هم نیست روزهای پیش‌رو با آن‌چه گذشته فرق داشته باشد اما نمی‌شود حس متفاوتی را که با به یاد آوردن سی سالگی به آدم دست می‌دهد را نادیده گرفت.

پارسال فکر می‌کردم سی ساله شده‌ام اما خدا را شکر اشتباه می‌کردم! عین معجزه است که آدم صبح سی سالگی‌اش را با صدای یک فسقلی شروع کند که دارد کلمات ناآشنایی را به انگشت‌‌هایش می‌گوید و می‌خندد.

این چند سال اخیر همین حوالی را سفر بوده‌ایم. انگار طبیعت خواسته باشد به آدم تبریک بگوید و برای دادن هدیه‌اش سنگ تمام بگذارد!

حالا اما نزدیک شش ماه است پایم را از تهران بیرون نگذاشته‌ام و انگار خودخواهی است که با این آدم کوچولو به سفر برویم.

از دیشب تبریک‌ها و هدیه‌های زیادی گرفته‌ام اما دارم فکر می‌کنم یک آدم سی ساله روز تولدش چه کار می‌کند؟

احتمالاً یک غذای خوب آماده می‌کند و این روز را با دوستان نزدیک یا اقوامشان جشن می‌گیرد. یا شاید می‌گذارد ببیند چه رخ خواهد داد و خودش برای این روز برنامه‌ای ندارد. شاید به تولد و این حرف‌ها اعتقادی ندارد و تا امروز که این‌همه از عمرش گذشته دیگران هم دستشان آمده که با گفتن تبریک و فرستادن هدیه آن لبخند ماسیده و سرد را تحویل نگیرند.

یک آدمی هم شاید برود خودش را گم کند و موبایلش را همین امروز در حالت پرواز بگذارد و ... .

من اما دلم می‌خواست کفش‌های آدیداسم را می‌پوشیدم و می‌رفتم انقلاب.

دلم دارد آب می‌شود برای کتاب‌فروشی نشر افق و مبل مخملش که آن وسط گذاشته.

شاید هم به تو زنگ می‌زدم و دعوتت می‌کردم برای ناهار و قبل از آن می‌رفتم تجریش تا پارچه بخرم. بعد می‌گشتم دنبال پارچه‌ای که حتماً طرح گنجشک داشته باشد.

شاید هم می‌گشتم دنبال سی‌دی خودآموز تکه‌دوزی که این روزها خیلی علاقمند تجربه‌اش هستم. بعد شاید آقای فروشنده به من می‌گفت شما که این‌قدر هنرمند هستید خودآموز نقاشی روی پارچه را هم بخرید و رومیزی ناهار خوری‌تان را نقاشی کنید. بعد کلی رنگ و قلم‌مو مخصوص را هم برایم توی پاکت می‌گذاشت و تازه اگر می‌فهمید تولد است یک قیچی از آن‌ها که مدل پرنده است به من هدیه می‌داد.

شاید هم کارهای مهم‌تری می‌کردم. می‌رفتم کانون پرورشی حجاب و هدیه‌هایی که باید برای بچه‌ها بخرم می‌خریدم. بعد می‌رفتم سپهسالار و برای بابا و مامان که فردا و پس فردا تولدشان است هدیه بخرم و وقتی در صندلی جلوی یک تاکسی سمند زرد نشسته بودم رادیو یک ترانه دوست داشتنی پخش می‌کرد. بعد از نان سحر پیراشکی گوشت می‌خریدم برای شام.

اما حالا باید خانه را برای مهمانی فردا آماده کنم. بیشتر روزهای این هفته را مهمان داشته و دارم.

بد هم نیست. این‌طوری فرصت نمی‌کنی به روزهایی که گذشته فکر کنی. مدام باید فکر کنی که چه بپزم و وقتم را چه‌طور تنظیم کنم که با وجود پسر به همه کارهایم برسم.

اما خب بین کارها وقتی پسر خواب باشد باید یک چای دارچین برای خودم دم می‌کنم و فنجانش را ‌بگذارم روی میزی که با شمع‌های تو روشن شده و کتابم را ‌بخوانم.

اما خب من هدیه‌ام را گرفته‌ام. هدیه‌ام با لباس آبی‌اش در آغوشم است و دلش می‌خواهد بازی کند. و برای فوت کردن شمع‌های تولدم کلی آرزو دارم.

برای خودم. برای تو. و برای کودکانی که هنوز به این دنیا نیامده‌اند.

 

 

+ سه شنبه هشتم بهمن 1392ساعت 19:10 فاطمه جناب اصفهانی |

 

زندگی است دیگر.

همیشه هم رنگ‌هایش جور نیست.

نارنجی که کم می‌آورم باید بروم سراغ یک سبد بزرگ پرتقال آب‌گیری که همسر خریده و می‌بردمان به باغ پرتقال افشین، آب بگیرم آن‌همه خاطره خوب را.

روشنی‌اش که کم می‌شود، باید پیاز سفید بردارم و روغن داغ کنم و ریز کنم و بنشینم به طلایی شدنش. انگار پاییز در زودپز خانه من.

سبز که کم می‌آورم قلمه بزنم این گلدان دوست را و بمانم در انتظار ریشه کردنش.

روشن‌تر بخواهمش، ژله لیمو ترش درست کنم در این قالب‌های ارزان مترو.

زیاد زردش نمی‌کنم و ساقه زعفران می‌ریزم. سوغات سحرخیز آخرین سفر مشهد.

قرمزش را انار دانه کنم در کاسه سفالی همدان و گل‌پَر بیاورم از زن دست‌فروش نشسته آن بالای تله کابین رامسر.

کاکائو می‌ریزم توی کیک و هم می‌زم که خوب قاطی شود با کره و آرد و تخم مرغ و گرم کند همه لحظه ها را.

کرمش را از سبد بافته بندرعباس تو می‌بافم لای روزهایم. یک‌روز خرمایش می‌ریزم. یک‌روز پرتقال. یک‌روز ازگیل. یک‌روز نان.

لبوها را کوچک خورد می‌کنم برای ماست که آب بندازد و صورتی شود سفره.

بنفش را از میوه‌های کاکتوس می‌سازم که از انقلاب خریدی و طعم عجیبی داشت. پوست‌هایش را نگه داشته‌ام.

آبی‌اش را؟ آبی‌اش را به خاطره کندلوس می‌گذارم. همان‌که بالای نیکمت امامزاده بود. و  خیلی آبی بود! و هیچ رنگ دیگری قاطی نداشت!

سیاه نمی‌خواهم. چشم‌هایم را که ببندم هست.

مگر اینکه عطر باشد.

عطر گاهی از رنگ هم قوی‌تر است. بوی دود ساخته کندلوس هنوز در مشامم هست. و خاک زمین‌های کهک. و بهارنانج‌هایم. و چوب دارچین. و کیسه‌های کوچک معطری که با هم از شوش خریدیم. و عطر برنج بابا. و جنگل قلعه رودخان. و زیتون های بیروت. و شب بیروت. بوی روغن کی اف سی و مک دونالد حتی.

بازهم که رنگ کم بیاورم رومیزی گلدارم را پهن می‌کنم که تازه کند چشم‌هایم و حس‌هایم را هر روز و هر شب.

نگاه کن! انگار همه رنگ‌ها از آشپزخانه می‌آید!

 

 

 

+ پنجشنبه بیست و ششم دی 1392ساعت 20:17 فاطمه جناب اصفهانی |

 

 

ساعت از دوازده گذشت و بعد از یک آخر هفته شلوغ به خودم رسیدم. وعده یک هفته تازه!

اگرچه شلوغ بود این هفته اما پر خیر بود.

رفتم کتابخانه حسینیه ارشاد و دوباره ثبت نام کردم. عضویتم تمام این سال‌ها محفوظ مانده بود.

وقتی برگشتم از پدر پرسیدم چه شد که تصمیم گرفتید آن صبح‌های تابستان کودکی همه بچه‌ها را جمع کنید و ببرید کتابخانه حسینیه ارشاد و بسپرید قسمت کتابخانه کودک و نوجوان و سر ظهر بیایید دنبالشان؟ گفت نمی‌داند.

این تصمیم پدر برای من و مریم خیلی مهم بود. دوتایمان انس گرفتیم به کتابخانه. کتابخانه مدرسه، نزدیک خانه، فامیل، و کتابخانه کوچک خودمان که همه‌اش را چندبار خوانده بودیم و بعد هم دانشگاه. کتاب کم می‌خریدیم اما زیاد می‌خواندیم. کنار همه فعالیت‌هایمان همیشه کتاب بود.

کنار کتاب‌های درسی‌مان، در سفر، عید و تعطیلات و حتی کلاس‌های مدرسه. و یادم هست جزیره گنج آنقدر برایم جذاب بود که چند روز در جامیزم فقط آن‌را می‌خواندم و صدای معلم‌مان را اصلا نمی‌شنیدم.

ما در کتاب غرق می‌شدیم. سلیقه‌مان باهم خیلی فرق داشت اما هردو بی‌کتاب خوابمان نمی‌برد.

و آن‌روز وقتی کیفم را گذاشتم در کمدهای باریک کتابخانه و کلید را تحویل گرفتم و رفتم پایین دیدم جز چند میز و کامپیوتر هیچ چیز عوض نشده بود. و حتی برگه‌دانها سرجایشان بود و خانم میان‌سالی داشت از برگه‌دان کتابش را پیدا می‌کرد!

و بوها همان‌هایی بود که همیشه بود. انگار مردمانی از همان کودکی ما به آن کتابخانه آمده و رفته بودند.  

و عکس دکتر شریعتی سر جای همیشه‌اش بود و داشت مثل همیشه به آن چند نفری که پشت میزهای قرائت‌خانه نشسته بودند نگاه می‌کرد.

دلم می‌خواست می‌رفتم سالن اجتماعات را هم می‌دیدم. می‌خواستم ببینم آن صندلی‌های رویه مخملی هنوز سرجایشان هستند؟ آن سالن همیشه مرا یاد خاطره مامان می‌انداخت که وقتی دختربچه بوده با عمویش به جلسه‌های سخنرانی دکتر شریعتی می‌آمده و بی‌آنکه از حرف‌های دکتر سردر بیاورد بین آن جمعیت حس خوبی داشته.

و شعف من آن روز وقتی به نهایت رسید که برخلاف میل ارشاد کتاب تربیت اروپایی رومن گاری موجود بود و من به امانت گرفتمش! همه صفحه‌هایش سر جای خودش بود. انگار می‌خواست بگوید تو اجازه چاپ مجدد به من نده. من هستم.

حالا دلم می‌خواهد همه کارهای ضروری‌ام را سریع به انجام برسانم و در وقت آزادم شروع کنم به خواندن.

خواندن کتاب‌هایی که پیش از من ده‌ها و شاید صدها نفر دیگر آن‌ها را خوانده‌اند.

 

پ.ن. باید این بارانی‌ام را که پر است از خاطره تلخ بیماری و بیمارستان و پرستارها و پزشک‌های بی‌اخلاق و عاطفه و تخصص بشورم. باید خودم بشورمش تا مطمئن شوم شسته شده. باید این خاطره تلخ را که هر لحظه قلبم را به درد می‌آورد بشورم و فراموش کنم.

پ.ن. خانواده! فامیل! یکی از نیکوترین هدیه‌های خداوند است به آدمی! که دل آدم را زنده نگه می‌دارد به امید. به امید آن‌که حال تو برای کسانی خیلی مهم است. کسانی که باهم یک درخت بزرگ را نقاشی می‌کنید!

پ.ن. برای پسر زیاد خرید کرده‌ام اما امروز که با همسر رفتیم سنایی باورم نمی‌شد که مادر شده‌ام و دارم نه برای بچه‌های خواهرم یا دوستانم که برای بچه خودم خرید می‌کنم! خدا برای همه زن‌ها مادری و برای همه مردها پدری بخواهد!

پ.ن. آهای خیابان شریعتی! من چقدر از تو خاطره دارم!

 

+ شنبه بیست و یکم دی 1392ساعت 0:49 فاطمه جناب اصفهانی |

 

چه کسی گفته بود بچه‌ها تا شش ماه اول زندگی‌شان مریض نمی‌شوند؟!

باید دیدمش از اشتباه در آورمش که یک سرماخورده‌اش را در خانه دارم!

بچه‌ها که مریض می‌شوند روزگار بر مادرها چند برابر سخت می‌گیرد. داروها دلشان نمی‌آید زود تأثیر کنند. و بچه‌ها نمی‌خواهد به اندازه شیر بخورند.

اعتراضی نیست. فقط باید حواسم باشد که خدا حواسش هست. تنها کسی که همه حواسش هست.

و من می‌توانم در همان لحظه‌ایی که دارم یوسف را تکان می‌دهم و دست‌هایم مثل عروسک‌های داستان اسباب بازی از بدنم کنده می‌شود ذهنم را ببرم پشت پنجره آن کتابخانه که رو به درختان باغ مجلس است. کتابم را روی میزی که فقط مال خودم است باز کنم. موبایلم را در حالت بی‌صدا بگذارم و فقط تماشا کنم.

مثل مسافری که به ساعت حرکت قطارش خیلی مانده و عجله‌ای ندارد.

بین و من آن میز روزهای زیادی فاصله هست. پس تا وقتش برسد، اگر فرصت کنم همین چای دارچینم را دم می‌کنم و می‌نویسم و می‌خوانم.

 

بسیاری از اشیایی که همیشه با ما بوده‌اند خالقی داشته‌اند. حالا تو بگو دو تا کمان چوبی کوبیدن به صندلی چهارپایه که خلق نیست؛ اختراع نیست. من بازهم به روح مهربان خالق این صندلی چوبی درود می‌فرستم.

 

پ.ن. بعضی‌ها به عادت، تاریخ روزها را می‌دانند. من اما به‌روز واکسن پسر و وقت خانه بهداشت و تاریخ انقضای بطری شیر است که تاریخ روزها را می‌دانم.

پ.ن. گلدانی که برایم آورده‌ای هر روز مژده روزی نو را می‌دهد. برگ‌هایی که به سختی از غلافشان بیرون می‌آیند مرا مصمم‌تر می‌کنند.

پ.ن. ایستگاه قطار ساری؛ موازی ریل‌ها؛ باغچه‌ای است که در آن گل ناز کاشته‌اند. شبنم گرفته. مسئول ایستگاهش می‌گذارد چشم‌هایت هرچه دوست دارند روی ریل‌هایش هوهو چی‌چی کنند. روحم لبه‌ی آن باغچه نشسته و منتظر من است. آهای کامکوات‌ها! شاید دوباره آمدیم تا به آتش کوچک شما گرم شویم.

 

+ شنبه هفتم دی 1392ساعت 15:56 فاطمه جناب اصفهانی |

لالا شب تاره

گلم تب داره، بیماره

خدا از باد پاییزی

نهالم را نگه داره

دو چشمش رنگ شب داره

گل آتیشه، تب داره

شبیه لالهی سرخی

که شبنم روی لب داره

امروز وقتی حسام با یک دسته گل نرگس و یک عالم چیزهای خوب آمد، در فکر این بودم که حرارت بدن کودک دو ماهه چقدرش طبیعی است، قطره استامینوفن را چند ساعت دیگر باید بدهم، درجه تب‌سنج آخرین بار چند بود، شام را کِی آماده کنم و ... .

و تنها چیزی که اصلاً به فکرم نمی‌رسید سالگرد پیوندمان بود.

واکسن دوماهگی پسر را زدیم و حالا دمای خانه‌مان با حرارت بدن او تنظیم می‌شود. شش سال پیش در آن سرما وقتی تصمیم گرفتیم شروع کنیم فکر امروز را نمی‌کردیم.

که یک روز باد آسمان را آبی نقاشی کرده باشد و یک آژانس بگیریم تا مرکز بهداشت و خودمان پاهای کوچک فرزندمان را بگیریم تا دکتر سوزن‌های بزرگ را تا آخر در آن فرو کند.

و تو یک وسیله به وسایلی که در روز و در خانه با خودت حمل می‌کنی افزوده می‌شود؛ یک تب سنج که تا بیاید بیب نهایی را بکشد خدا خدا کرده‌ای که از 37 بالاتر نرود.

حالا که از تب خبری نیست و هر دو خوابیده‌اند و چشم‌هایم دارد بسته می‌شود دوست دارم فکر کنم شش سال دیگر اگر زنده باشم، یک هم‌چه شبی دارم به چه فکر می‌کنم؟ یوسف لابد پیش دبستانی می‌رود؛ چه شکلی شده؟ صبور است یا بازیگوش؟ خانه‌مان کجاست؟ چندتا سفر با هم رفته‌ایم؟ چه تجربه‌های خوب و بدی را توأمان به دست آورده‌ایم؟ و ...

و خوبی زندگی همین پیش‌بینی‌ناپذیز بودنش است دیگر.

و بچه داشتن زندگی را بیش از پیش پیش‌بینی ناپذیر می‌کند.

اصلاً خودت یاد می‌گیری پیش‌بینی نکنی.  یا بکنی اما جدی‌اش نگیری که بخواهد اعصابت به‌هم بریزد چون خیلی چیزها آخرش هم جور نمی‌شود.

مثال ساده‌اش این‌که گمان می‌کردم بچه‌ها با قطره استامینوفن به خواب می‌روند. دکتر برای واکسن پسر هر چهار ساعت یک‌بار تجویز کرده اما کو خواب؟! یا قطره مشکل دارد یا پسر واکنش معکوس نشان می‌دهد.

خلاصه این‌که وقتی یک کوچولو واکسن زده نصفه شب با چشمان کاملاً باز دارد می‌خندد و توقع هم‌صحبتی دارد پیش‌بینی این‌که امروز چه‌قدر می‌توانم بخوانم خنده‌دار است.

 

پ.ن. این پست را دیشب می‌خواستم بگذارم. چشم‌هایم بسته شد.

پ.ن. این روزها آرشیو فیلم‌مان را مرور کردیم و فیلم‌های ندیده را بیرون آوردیم. خوب بینشان زیاد بود. وwar horse جزو همان‌ها بود.

پ.ن. 48 لالایی برای 4 فصل، سروده‌ی مریم اسلامی، نشر بنفشه. از آن هدیه‌های خوبی است که یوسف قبل از آمدنش در اولین زیارت مشهد از عمو و خاله نازنینش گرفت. خدا برایشان خیر بخواهد!

 

+ دوشنبه بیست و پنجم آذر 1392ساعت 17:12 فاطمه جناب اصفهانی |